Spanje 2006

Vorige Start Omhoog Volgende
 

Dit (ornithologisch) verslag in verhaalvorm vertelt over onze mooie reis naar Zuid-Spanje. Deze vakantie stond in het teken van de vogelfotografie maar hier  zie je vooral foto's van de plaatsen waar we verbleven. Voor de  vogelfoto's bekijk je maar even de specifieke fotopagina's elders op deze site.
 

DAG 1, vrijdag 21 april 2006  /  Vlucht Brussel - Madrid  /  rit Madrid - Candeleda.

Op de datum van onze 27-jarige huwelijksverjaardag, 21 april 2OO6, vertrekken wij met een vlucht van SN-BRUSSELS AIRLINES vanuit Zaventem naar Madrid. Na amper twee en een half uur landen we in Barajas waar wij onze Peugeot Partner oppikken en naar het westen rijden, richting Talavera. Na nog geen kilometer begeeft de ruitenwisser het, en moest ik in de pletsende regen meteen weer garagistje spelen... Gelukkig is zowel de regen als de pech van korte duur en na wat verloren te rijden (mét onze GPS!) stranden we in het kleine bergstadje Candeleda aan de voet van de Sierra de Gredos. De sympathieke hotelbaas van "Luna" mispakt zich een beetje aan onze bagage (samen meer dan 70 kg, en geen vluchttoeslag betaald!) als ie de valiezen langs een smalle trap twee verdiepingen hoger wil brengen. Het was al donker toen we aankwamen en we besluiten om na een drankje vroeg te gaan slapen.
 

 

DAG 2, zaterdag 22 april 2006 / Candeleda - Rio Tétar - Puerto del Pico - Sierra de Gredos - Trujillo.

Vroeg eruit voor Rudi! Voor dag en dauw de baan op om bij het riviertje Rio Tétar, mooie waar nemingen te doen van Europese Kanaries en Zwarte Spreeuwen. Bij het brugje zit een Cirlgors en zie ik mijn eerste, van de later ontelbare Zwarte Wouwen. Verder zijn Roodstuitzwaluw en Bijeneters mooie soorten van alweer een poosje geleden... Op de terugweg naar het hotel was het meteen prijs, of wat dacht je? Twee Kuifkoekoeken kwamen mooi poseren op een prikkeldraadje langs de weg en het was een beetje raar om vanaf de eerste dag al foto's te schieten waarvan je weet dat ze tot de beste van de vakantie zullen horen. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam er ook nog een "gewone" Koekoek bijzitten, waarvan ik welgeteld één foto kon maken! De eerste (maar niet de beste) foto's worden gemaakt van overal aanwezig zijnde Grauwe Gorzen en Kuifleeuweriken maar een paar Roodkopklauwieren zijn me te vlug af. Gelukkig (maar nog lang niet voldaan) Martine opgehaald en in het café gaan ontbijten. Weer werden we aangenaam verrast van de goedkope prijzen in het Spaanse binnenland en voor enkele luttele Euro's aten we heerlijke warme broodjes en dronken lekker vers sinaasappelsap en onwerkelijk lekkere koffie. Och... Vakantie! Het marktje van Candeleda was typisch voor de streek en het zicht op de besneeuwde bergen heel erg mooi. Het vloog er vol Huis-, Boeren- en Gierzwaluwen en op één van de daken zong een Zwarte Roodstaart. Na een tip van de hotelbaas bezochten we "El Raso", een klein bergdorp waar we een afgraving vonden waar Bijenters hun nestholletjes aan het graven waren. Naast de graafmachine konden wij onze wagen parkeren en na een halfuurtje waren deze exotisch gekleurde vogels ons zo gewend dat er van hen erg mooie plaatjes konden worden gemaakt. Een eindje daar vandaan bezochten we een Santuario de Na Sa de Chilla maar buiten enkele Roodborsttapuiten, vinken en verre Raven, ruziënd met Vale Gieren, was het nogal vogelarm. We besloten om ons maar te concentreren op de Steenbokken, want daarvoor waren we naar de Gredos gekomen, dus zetten we koers naar Puerto del Pico. Verschillende stops onderweg leverden een eerste Dwergarend en een Rode Wouw op en in de verte zagen we weer veel Vale Gieren vliegen. Net voor de "Pico" kreeg Martine al de eerste Steenbok in zicht, en terwijl ik gekke dingen uithaalde om er een paar foto's van te maken - (wist ik veel dat ze enkele kilometers verder gewoon over de weg liepen) toeterden de Spanjaarden als gekken. Een concentratie van een tiental toeristen bij het uitkijkpunt van de "Pico" gaf al aan hier te stoppen. Een kudde Steenbokken kwam goed in beeld en ik kon mijn kaartje vol schieten...Intussen werd het tijd om na deze lucratieve dag koers te zetten richting Trujillo in Extremadura, waar we na lang zoeken aankwamen op een plek die ons nog lang zou heugen! Finca St Marta, zo'n 15 km te zuiden van Trujillo bleek een prachtig omgebouwde wijnhoeve te zijn en werd gerund door een uiterst vriendelijk Hollander - Henri - en zijn Franse vrouw. Alhoewel het erg laat was, én volzet, waren ze nog zo gastvrij om een diner voor ons te versieren en hun eigen gastkamer aan ons ter beschikking te stellen. Moe en voldaan kropen wij in ons bedje en dat in een prachtig ingerichte en zeer sfeervolle kamer. Onder het geroep van de Dwergooruil vielen we in slaap, benieuwd wat de morgen zou brengen?
 

 

DAG 3, zondag 23 april 2006  /  TRUJILLO en omgeving.

Gewekt worden door het gekwetter van de Boerenzwaluwen! Wat zijn die gasten vroeg zeg! Het was nog volslagen donker en amper 6 uur toen ik de Finca verliet en richting Sta Cruz de la Sierra zette. Ik had gehoopt op een waarneming van nachtvogels in de koplampen van de wagen, maar kreeg niets te zien. Dan maar stoppen aan een bar in het dorp. Een jonge Spaanse schone had net het café kraakproper opgekuist en schonk voor mij in een glaasje zo'n Spaanse, kleine sterke koffie. Onwerkelijk zo'n situatie, je bevindt je in het Spaanse binnenland om 6.15 u in de morgen, het is donker, je staat in een typisch landelijke bar met de stoelen omgekeerd op tafel, een  vriendelijk neuriënde serveerster die je sensueel toelacht en... een "flatscreen-extra-wide" TV scherm aan de muur waar je Shumacher de pool-position ziet veroveren in een formule 1 grand prix. Een wereld van contrasten is het! Maar de zon komt op en ik vervolg mijn weg zuidwaards richting Miajadas. In het eerste licht vind ik een klein plasje met Steltkluten en ik zie (en hoor) overal Hoppen overvliegen. Ik zoek de velden af naar Trappen maar kan er geen enkele vinden. In de geurige velden staan overal Ooievaars en vliegen enkele Koereigers over. Wat is Extremadura groen in deze tijd van het jaar! - of beter: groen en geel en blauw! Werkelijk een weelde van kleuren die je niet onmiddellijk met dit dorre land associeert. Om 10 uur ga ik Martine wekken (een bijna dagelijks ritueel) en na het ontbijt verken ik de onmiddellijke omgeving van Finca Marta. God wat is het hier mooi... In de dadelboomgaard zit het vol Blauwe Eksters en vliegt een Hop rond met voer voor zijn jongen. Aan het zwembad zitten Putter en Europese Kanarie tegen elkaar op te zingen, en de Boerenzwaluwen kwetteren op het rek die de blauwe, geurige seringen draagt. Hier kun je 100 jaar worden!  Maar de rust die het landgoed uitstraalt heeft geen vat op me! Zoveel vogels om te fotograferen... Werk aan de winkel! We maken kennis met een groepje typische Engelse "Birdwatchers" (mèt witte kuiten en beige hoedje) en krijgen van hen een tip om de trapganzen te spotten. We besluiten om dat dan ook maar te gaan doen, en rijden richting Belén, vlak bij Trujillo. We slagen er in om hèèl ver enkele Grote Trappen in de kijker te krijgen, maar buiten de herkenbaarheid als soort hebben we er niet veel aan. Veel mooier zijn de talrijke roofvogels en leeuweriken die dit open landbouwland bevolken. Op de lange rit via verschrikkelijk slechte landweggetjes zien we achtereenvolgens Rode- en Zwarte Wouw, Dwergarend (donkere fase), Kleine Torenvalk, Klapekster en Buizerd.  De Vale- en Monniksgier laten zich samen goed vergelijken en komen op nauwelijks 40 meter boven onze hoofden cirkelen. Aan een waterputje zien we een kolonie Koereigers, zit één Blauwe Reiger en huizen een paar Kleine Torenvalken. Overal zien we Kalanderleeuweriken en ik slaag erin om een Kortteenleeuwerik te vereeuwigen. Na het openen en sluiten van talloze hekkens komen we weer op de openbare weg terecht en "traploos" keren we terug naar St Marta. Een zalige Spaanse boerenkeuken-maaltijd én een flesje plaatselijke wijn doen ons besluiten dat deze 3de dag in Spanje mooi en goed was. 


 

DAG 4, maandag 24 april 2006  /  TRUJILLO - VILLAREAL DE SAN CARLOS (MONFRAGÜE) - TRUJILLO.

Op weg naar Villareal leverde een korte stop, bij de brug over de Rio Tozo, Martine een IJsvogel op. Verder zong er een Kleine Karekiet en was de Rode Wouw langs deze baan talrijk. Het Nationaal Park Montfragüe is beroemd als één van de beste plaatsen in Europa om gieren van dichtbij waar te nemen en het moet worden gezegd: het klopt! Aangekomen aan het kasteel-klooster  "Santuario de Montfrgüe" wachtte ons nog een fikse klim maar eenmaal boven was het uitzicht adembenemend. We zagen er niet alleen de 3 giersoorten van vlakbij (alhoewel de Aasgier toch wel een beetje té ver bleef om goeie foto's te maken), maar er vlogen ook Blauwe Roslijsters, Raven en Grijze Gorzen rond. Een groene Smaragdhagedis stal de show en enkele luidruchtige Nederlanders werkten op onze zenuwen. Na een uurtje of twee (en een volle geheugenkaart van 2 MB) besloten we verder het nationaal park in te rijden. Prachtig is het er. Op veel plaatsen kan je parkeren en aan de "gierenrots" was het druk met vogelaars uit de hele wereld (ook Japanners!). De gieren werkten goed mee en de plaatselijke Blauwe Rotslijster  toonde zich op zijn mooist. De uren vliegen voorbij en aan het knorren van onze magen te horen is het al weer erg laat in de middag. We lessen onze dorst en eten ontzettend lekker ham in het onooglijk dorpje Villareal de San Carlos (in 20 jaar is het aantal restaurants van één naar vijf gegaan). Gelukkig is hetgeen men bijbouwt nog steeds in de stijl van wat er stond, en dat zijn stuk voor stuk mooie pittoreske huisjes gemaakt uit platte, plaatselijke bruine stenen. Ik oogst veel bijval als ik mijn fototoestel tevoorschijn haal om een boerenzwaluw te fotograferen die op de tafeltjes komt zitten. Iets verderop ontmoeten we een Baskisch  echtpaar en komt het Spaans van Martine weer tot zijn recht. Onder het kijken naar een nest van een Zwarte Wouw en een foeragerend Edelhert aan de overkant van de rivier, geven ze ons goeie tips voor het ontdekken van Scharrelaars en trappen rond Cáceres. Iets verderop is nog een nest van een Zwarte Ooievaar mét jong en niet ver daarvandaan een horst van een Spaanse Keizerarend. Door de telescoop zien we de vogel zitten, maar weerom voldoet dat ons niet (té ver). Ik besluit om de rotswand te beklimmen om een zingende Grijze Gors te fotograferen. Met statief en mijn 500 Canon telelens is dit geen sinecure, dus besluit ik eerst de lens en vervolgens het statief te transporteren. Gelukkig slaag ik er in enkele mooie foto's van de gors te nemen maar net als ik met het statief weer naar beneden ga hoor ik de Keizerarend roepen. Het vrouwtje vliegt van het nest, en op zo'n 100 meter van mij vandaan (op ooghoogte!) doet zij een paar ererondjes en sta ik naar haar te kijken zonder fototoestel... Beteuterd zoek ik wat later troost met het, door de telescoop, bekijken van een Oehoe en haar jongen. Het wordt langzamerhand avond en na een helse, snelle rit zetten we ons weer aan de rijk gedekte tafel van St Marta. God, wat is het leven lastig!
 

 

DAG 5, dinsdag 25 april 2006  /  TRUJILLO ( Finca Santa Marta) en omgeving

Na 's morgens nog eens mijn kans gewaagd te hebben (onverichterzake!) om de Grote Trappen van dichtbij te zien besluit ik vandaag rond de Finca te blijven en mijn tijd te besteden om twee soorten goed te fotograferen. Gisteren zag Martine in de boomgaard van het domein verschillende keren een Hop mét voer naar dezelfde plaats vliegen en inderdaad, na 5 minuten heb ik het nest gevonden. Er blijken al grote jongen in het hol te zitten en ik besluit op op de middag, op een veilige afstand mijn schuiltent strategisch neer te zetten om zowel de eksters als de Hoppen 's avonds, met beter licht, te fotograferen. Benieuwd of dit straks lukt! In de namiddag bezoeken we de middeleeuwse stad Trujillo waar op de markt alles in gereedheid wordt gebracht voor het nakend "kaas-weekend". Blijkt dat in dit stadje elk jaar de grootste happening van deze lekkere zuivelproducten plaatsvindt en dat van uit gans Spanje de beste kazen op deze markt worden aangeboden... Helaas zullen wij er niet bij zijn, want onze plannen zijn om morgen zuidelijker te reizen. Op de kerk en de omringende oude gebouwen zijn nesten van Ooievaars en Kleine Torenvalken. Na een hoeveelheid heerlijke tapa's binnengewerkt te hebben (dit is een volwaardig avondmaal!) rijden we richting Santa Marta en daar is het 's avonds weer prijs! De Hoppen zijn de schuiltent al helemaal gewoon en als ik amper 5 minuten in de tent zit, vindt de eerste voederbeurt al plaats. Het nest bevindt zich in een holte van een olijfboom helemaal tegen de grond. De jongen zijn al groot en  komen mooi aan het gat zitten. Na een tijdje observeren kies ik de  "aanvliegboom" niet ver van het nest en besluit me daar op te focussen en dat levert op, al ik nu de resultaten bekijk moet ik besluiten dat ik waarschijnlijk nooit nog betere foto's maak van deze soort! Intussen blijkt mijn voederplaatsje van brood de Blauwe Eksters niet te zijn ontgaan en ook zij werken goed mee. Tot mijn verwondering zie ik volledig volgroeide vogels bedelen om voedsel. Blijkt het eerste nest van de Blauwe Ekster al een tijdje uitgevlogen te zijn... Waarschijnlijk beginnen deze blauwe rakkers al met de eileg in maart. Het wordt echter gauw donkerder en iets té vroeg moet ik de sessie afbreken. Ik besluit de tent te laten staan en het morgen nog eens te proberen. Het gaat immers over twee erg mooie, exotisch gekleurde vogels de typisch zijn voor deze streek. Hoeveel keer krijgt men de kans om dergelijke vliegende juweeltjes te platen? 's Avonds vraagt Henri Elink-Schuurman, de eigenaar van Santa Marta,  mij om foto's te maken van zijn domein. Dus morgen wordt het "werkdag"!
 

 

DAG 6, woensdag 26 april 2006  /  TRUJILLO - ( Finca Santa Marta) en omgeving.

Deze ochtend kan ik mijn hartje ophalen en wat ik enkele uren later op mijn laptop oplaadt belooft veel goeds! Zowel de Blauwe Eksters als de Hoppen werkten erg goed mee. Iets verderop, vlak bij de Finca probeer ik nog de Nachtegaal (zingt op een moment op een telefoonpaal, helemaal vrij!), de Kleine Zwartkop en de Wielewaal, maar dat is met wisselend succes. Na een wijl ontdek ik dat in de waterpunt van de Finca herhaaldelijk een Grote Gele Kwikstaart met voer komt  aanvliegen, Toch een onverwachte locatie voor een vogel die je normaal plaatst in een bergbeekje!  Iets verderop vindt ik een kolonietje Bijeneters die net hun nestholletjes beginnen te graven. Ik besluit om 's avonds mijn schuiltent bij een favoriete takje te zetten en het hier, voor ons vertrek,  morgenochtend nog eens te proberen. Henri en ik komen een schappelijk verblijfprijsje overeen en, met Martine als assistent ga ik 's namiddags aan de slag. Wat een prachtige locatie is dit zeg! Santa Marta is niet alleen uniek gelegen in een rustig gebied, maar straalt bovenal authenticiteit uit. Op gebied van bouwstijl en binnenhuisdecoratie is hier niets verkeerd. Geen wonder dat deze plaats al veel kunstenaars aantrok en bekend staat om zijn hemels vertoeven. Naast de eenvoud en de charme van het platteland vindt je er ook alle luxe. Een gedeeltelijk ingegraven TV-kamer heeft een raam met een adembenemend zicht op de olijfbomen en de twee zwembaden nodigen uit voor een frisse duik.  De kamers verschillen sterk van elkaar maar hebben één ding gemeen; ze doen je telkens in verbazing vervallen vanwege hun harmonieuze schoonheid, maar stuk voor stuk zijn ze geriefelijk in hun eenvoud. Als je dit leest en je bent ooit van plan Extremadura te bezoeken dan is dat ongetwijfeld "the place to be"! Op onze laatste avond in Trujillo wordt een flesje wijn gekraakt en moe maar voldaan trekken we naar onze kamer toe en beleven hier onze laatste "Santa Marta nacht" 

 

 

Dag 7, donderdag 27 april 2006 / Trujillo - Sevilla - Sanlúcar de Barrameda

Uitslapen vandaag! Ik blijf in bed liggen tot 8.30' en dat is de enige keer in deze vakantie! Na een uitgebreid ontbijt is het moeilijk moeilijk om afscheid te nemen van onze nieuwe Engelse vrienden en van Henri en zijn medewerkers. In een hok van de Finca vind ik nog een nest in aanbouw van een koppeltje Roodstuitzwaluwen die volop aan het metselen zijn. Ik schiet nog enkele mooie foto's van één van hen op een takje tot Martine mij komt halen...  Het loopt dan ook tegen de middag als we vertrekken en in één ruk, via Sevilla naar zee rijden tot in Sanlúcar de Barrameda. Het landschap veranderd snel en wordt vlakker. We zien ook veel meer landbouwteelten en moeten zeggen: Het is hier bijlange niet zo mooi als in Extremadura. We bereiken het kuststadje Sanlúcar maar vinden het hotel, aangeprezen in onze "Trotter" veel te chique en de stad te groot. We rijden door tot Chipiona en kiezen (een beetje té vlug) voor een hotel vlak bij de vuurtoren, achteraf blijkt dat niet zo'n goeie keuze. Het hotel is duidelijk op zijn retour en de sfeer is kil en ongezellig.  Ik verken 's avonds nog wat de kust, maar vertrouw het niet om mijn wagen onbewaakt achter te laten. Strandplevier, Geelpootmeeuw, Visdief, Dwergstern en enkele Aalscholvers vliegen langs maar anders is er niet veel meer te zien. We eten 's avonds in het plaatselijk restaurant "Los Corrales" en dat blijkt een erg goede keuze. Terwijl ik allerlei lekkers uit de zee eet zien we op het rotsig strand tientallen zaklamp-lichtjes dansen. Het blijken vissers te zijn die, gewapend met een soort prikstok op jacht zijn achter het lekkers die zich op onze borden bevindt! Met een heerlijk flesje witte wijn smaken de " Pimento Asado" (zachte, ingelegde pepers als voorgerecht), de "Huevos de Chocos" (eieren van de Zeekat, een algemene soort inktvis waarvan ook de inkt verwerkt wordt - sepia) en de "Solo" (Tong)  verrukkelijk. Moe na de lange autorit van vandaag, maar volledig voldaan  zoeken wij het krappe kamertje op.
 

 

Dag 8, vrijdag 28 april 2006 / Chipiona - Salinas de Bonanza - Chipiona

Het duurt een beetje voor ik 's anderdaags de zoutpannen vind rond het dorpje Bonanza, vlakbij Sanlúcar de Barrameda. We komen eerst in een schraal landschap terecht waar een herder en zijn kudde schapen een ideaal decor vormen voor de groep foeragerende Koereigers. Hier zien we ook Kalander- en Kortteenleeuwerikken en, ver van alle water, een koppel Srandplevier met pulli. Na een eindje bereiken we toch ons doel, en net zoals alle zoutontginningen leent dit gebied zich uitstekend voor het nemen van watervogelfoto's. Tal van soorten komen op het lijstje: Flamingo, Krombek-, Kleine - en Bonte Standlopers, Kluut, Bontebek- en Strandplevieren, Dwergsterns, Dunbek- Kok- en Geelpootmeeuwen, Gele en Witte Kwikstaart, Zilver- en Bontbekplevieren en Regenwulpen zijn overal van de partij. De meeste van deze vogels laten zich makkelijk benaderen via de weggetjes langs de ondiepe plassen en vanuit de wagen kunnen we er op los "vuren".  We zien ook nog Tureluur, Steltkluut, Oeverloper, Kleine Zilverreiger en beide wouwen. In de late middag keer ik terug naar Chipiona waar Martine mij opwacht aan ons hotel. Alhoewel we twee nachten boekten heeft ze het voor elkaar gekregen dat we kunnen inpakken en slechts één nacht hoeven te betalen. Neen, Hotel "ik weet niet meer" is geen aanrader! In een ander plaatselijk restaurantje kan ik het niet laten en bestel weer de lekkerste dingen uit zee. Heerlijk is het op het terras, met zicht op de oceaan, een plaatselijk wit wijntje bij de hand en een portie zeevruchten voor je neus waar je "U" moet tegen zeggen! We zoeken vervolgens eerst een ander hotelletje  en vinden, vlak aan het strand, nog een kamer vrij in "Hotel Playa" - Een beter onthaal kan je niet wensen en met een lift (luxe!) kunnen wij intrekken in een leuke, ruime kamer. Martine besluit om deze namiddag aan het strand te spenderen en ik rij natuurlijk terug naar de zoutpannen om slechts bij volslagen duisternis weer Chipiona op te zoeken. Morgenochtend, met beter licht wil ik het nogmaals proberen - vooral die Dunbekmeeuwen wil ik er beter op!
 

 

Dag 9, zaterdag 29 april 2006 / Chipiona - Salinas de Bonanza - via Sevilla naar El Rocio

Yes!!! De verrassing van deze morgen is natuurlijk de Visarend die in de zoutpannen zomaar op een hoogspanningsmast komt zitten. Heel voorzichtig rijd ik er naar toe, meter per meter terwijl mijn telelens op de spiegel van de wagen rust en ik elke tien meter stop om een paar foto's te nemen. Zo kan ik de arend tot op zo'n 60 meter benaderen en ben ik heel blij met hetgeen ik op mij LCD-schermpje ontwaar. De Dunbekmeeuwen zijn weer op post en ik maak dankbaar gebruik van een beetje bewolking om deze witte vogels er acceptabel op te krijgen. Een bezoekje aan een vogelkijkhut bij een meertje in de omgeving van La Algaida heeft een prachtig uitzicht op een reigerkolonie (Ralreiger, Kwak, Kleine Zilverreiger, Koereiger). Jammer dat de aanwezige Witkopeenden niet dichterbij zwemmen - dus geen foto's - maar het brobbelend geluid van de baltsende mannetjes is niet uit de lucht. Ik pak rond de middag Martine op en we rijden vervolgens naar El Rocio, het centrum van de Marismas. We komen er aan tegen de avond en na het inchecken in het eenvoudig pensionnetje "Cristina", (niet die dure hotels waar al die Engelse vogelaars in verblijven), maar waar ook veel Spanjaarden logeren, kan ik aan een riviertje nog mooie plaatjes schieten van drinkende Europese Kanaries en Putters. Wegens het weekend zit het stadje propvol dagjestoeristen uit Sevilla (onthoud dat El Rocio, gelegen op de baan van Sevilla naar de zee, een echte toeristische plekpleister is geworden en dus af te raden tijdens het weekend). Na een eenvoudige, maar zeer lekkere maaltijd zoeken wij onze al even eenvoudige maar nette kamer op waar wij, ondanks een of ander vuurwerk (!) toch vrij vlug de slaap vatten.
 

 

Dag 10, zondag 30 april 2006 / El Rocio - Coto Doñana

s' Morgens vertrek ik vroeg en rij meteen naar het bezoekerscentrum van de Coto Doñana; "El Acebuche" die zich het dichts bij de zee bevindt. Buiten het zicht op Purperkoeten herinnerde ik mij niet veel meer van mijn laatste bezoek aan dit centrum, nu z'n 20 jaar geleden. Tegenwoordig loont een bezoek aan deze plaats bijna de moeite niet meer. Beheerswerken voor dit gedeelte van het reservaat dringen zich op, alle schuilhutten staan bijna in de struiken gegroeid en het water is teruggedrongen tot ver buiten bereik van de fotografen.


 

Ook aan soorten is er niet veel te beleven, maar voor wie kiekjes wil maken van de Blauwe Eksters op de picknicktafels van het bezoekerscentrum is dit wel de uitgelezen plaats! Na alle schuilhutten te hebben afgedaan en, wegens de koude morgen, een sweater gekocht te hebben in het bezoekerscentrum, besluit ik dan maar weer naar El Rocio terug te keren, want daar bleek het mij toch interessanter. Martine en ik lopen eens rond in het stadje en verbazen ons aan de adoratie van de Spanjaarden voor de "Heilige Maagd". Naar verluidt bezoeken einde mei zo'n 2 miljoen (jaja, U leest het goed) pelgrims dit bedevaartsoord en daardoor mocht dit "Wilde Westen" - stadje zelf ooit het bezoek ontvangen van de paus. Overal zie je ruiters die hun paarden laveren tussen de auto's. In de straten van deze katholieke nederzetting is nergens asfalt of beton te bespeuren. Zand zand en nog eens zand. Je waant je ergens net over de grens van de Verenigde Staten met Mexico. Tientallen hoekjes doen herinneringen oprijzen aan de films van Enio Morricone met Clint Eastwood in de hoofdrol. Ik trek mijn jeans op, spuw op de grond en vloek. Ik voel me cowboy! Na onze lunch vertrekken we richting Centro de Visitantes José Antonio Valverde. We bereiken met enige moeite een klooster, zo'n 30 km van El Rocio maar vinden het centrum niet. Op onze terugweg stoppen we nogmaals bij een groot hek die ons laat verstaan dat we welkom zijn, maar het gebied niet mogen betreden. Gelukkig is een plaatselijke jachtwachter zo vriendelijk om ons (op eigen risico) erin te laten en na zo'n tien minuten rijden wij eindelijk door de echte Marismas. Overal zien we vogels nu, een groep van 47 Zwarte Wouwen zijn onvergetelijk. Iets verder zien we wel 20 Vorkstaartplevieren een bad nemen, overal reigers, flamingo's en roofvogels, ... een paradijs! Na een heel stukje rijden komen we aan een brugje vlak voor het bezoekerscentrum. Hier zingen een tiental Grote Karekieten en enkele Snorren, We zien Witwangsterns, Bruine Kiekendief, Wouwaapje, Purperreiger, Zwarte Ibis, Tafeleend, Geoorde Fuut, Krooneend, ... te veel om op te noemen! We bezoeken het centrum waar we uitleg krijgen van een vriendelijke jonge dame. Ik wordt wel onverbiddelijk teruggestuurd wanneer ik langs het centrum enkele foto's wil nemen, dus besluit ik  terug naar het brugje te gaan en straks, met het avondlicht post te vatten aan de kijkwand in het centrum. Zo tegen 7 uur rijd ik dus weer de parking op en zet me in "stelling". Als ik volop bezig ben met de avondvluchten van de Kwakken en de Flamingo's op de gevoelige sensor te zetten komt Martine in paniek aangelopen: Ze hebben verdomme het hek gesloten en we zitten vast! Verdomme, net nu het licht ok is (maar ook de moerasmuggen beginnen steken). Wat nu? Een reuzengroot hangslot werkt niet bepaald bemoedigend en we kijken er niet bepaald naar uit om straks de nacht in de wagen door te brengen. Maar van de parking weg zie ik nog een zijuitgang die uitgeeft op de tuin van een bewaker. Het hoogteverschil van de parkeerafbakening is echter te hoog voor mijn Renault-Partner wielen maar gelukkig heb ik mijn fotografie-rijstzakken nog. Via deze zakken slaag ik er in, cm per cm, de wagen buiten de parkeerzone te krijgen en via het erf van de bewaker de "vrijheid" te kiezen! Eind goed al goed, en... morgen kom ik hier terug! Op de lange terugweg naar El Rocio zien we nog een haas en veel konijnen, maar de nachtvogels zijn weer niet van de partij.

 

 

Dag 11, maandag 1 mei 2006 / El Rocio - Coto Doñana

Zogezegd, zogedaan. Ik rij in de vroege morgen richting hek maar na zo'n kwartiertje rijden wordt ik resoluut teruggestuurd! Blijkbaaris de ene bewaker de andere niet, dus nu ben ik verplicht om via het dorp Villamanrique de la Condesa te gaan, en dat is meer dan 40 km van El Rocio! Dit betekend een zinloze rit van om en nabij de 60 km!!! Soms moet je de logica in dit land niet proberen te volgen... Gelukkig vind ik in Villamanrique een vriendelijke landarbeider die mij gidst naar het "Centro de Visitantes José Antonio Valverde" en door hem kom ik in landbouwgebieden waar ik prachtige waarnemingen doe van Lepelaar, Lachstern en Purperkoet. Veel te laat voor het mooie licht kom ik in het centrum toe en geniet weer van het mooie zicht op de reigerkolonie. Door elkaar zitten Ral-, Koe- Kleine Zilverreigers, Kwakken en Zwarte Ibissen rond er in hun nesten te bakkeleien. Ik krijg nog mooi zicht op een nestelende Zwarte Spreeuw onder het genieten van een heerlijke koffie. Op de terugweg zien we overal Flamingo's en de eerste Grote Zilverreiger. ??? brengt mij naar het cafè van zijn zuster en ik wordt er getrakteerd op enkele biertjes en heerlijke ham. Zijn schoonbroer is jager en ik wordt meteen uitgenodigd om volgende herfst mee te komen jagen op .... Zomertalingen! Ik bekijk enkele foto's met trotse jagers die poseren met hun "tableau" en, ondanks mijn jager zijnde, kan ik me niet inleven bij het doden van deze alsmaar zeldzamere soort. Ik bedank dus de vriendelijke man, en lichtjes aangeschoten rij ik richting El Rocio om Martine op te halen en de namiddag aan zee door te brengen. Na het "ontbijt" vertrekken we richting Matalascañes maar hoe dichter we de zee naderen hoe drukker het wordt. De combinatie van 1 Mei als feestdag en  Matalascañes aan zee betekend voor de Spanjaarden blijkbaar hetzelfde als voor de Belgen die elke week richting Blankenberge tuffen. Na nog een bezoekje aan het centrum van El Acebuche wille we vlug richting El Rocio rijden, maar komen in een file terecht. Toch ben ik nog op tijd om met het laatste licht mooie plaatjes te maken van de Witwangsterns bij de brug aan de rand van het reservaat. Dit wordt onze laatste avond en na een heerlijke paella ook onze laatste nacht in het dorpje van de Cowboy's!
 

Dag 12, dinsdag 2 mei 2006 / El Rocio - Cáceres (Extremadura)

Pas de laatste morgen bezoek ik het bezoekerscentrum en de vijf observatiehutten van "La Rocina" aan de overkant van drukke straat, op 500 meter van het stadje El Rocio. De 3 kilometer lange wandelweg loopt langs het rietmoeras en het meer van Charo de la Boca. Net als in "El Acebuche" ontgoochelt ook deze plek op gebied van vogelfotografie. Het lijkt erop dat de schuilhutten niet meer op de juiste plaats staan, en te ver verwijderd van de interessantste plaatsen. Gelukkig kom ik op het einde van de trail, vlakbij de ingang/uitgang een zeer makke Boompieper tegen die zich gewillig laat fotograferen. Buiten het park schiet ik nog een leuk plaatje van een Zwarte Spreeuw en na het ontbijt besluiten Martine en ik om de ons nog resterende dagen in Extremadura te verblijven. In de laten namiddag komen wij aan in de nabijheid van Cáceres en doen ons eerste kasteelbezoek vlakbij Valdesalor. Nu kan niemand zeggen dat wij tijdens deze vakantie ook geen oog hadden voor cultuur en geschiedenis! Zo'n half uurtje houden we het vol en zoeken dan vlug een kalm, romantisch plekje op bij een meer met een riviertje. Terwijl we een beetje stoeien vliegt een Ijsvogel en een Wouwaap voorbij en hoor ik de roep van een Buidelmees waar ik later prachtige foto's van kan nemen. De route van Valdesalor richting Torreorgaz loop langs de Ebalse del Salor, en is erg goed voor vogels. We hebben er mooie waarnemingen van oa Klapeksters, Cetti's Zanger, Spaanse Mus en Nachtegaal. Het meer wordt druk bevist, vermoedelijk komt hier ook Zwartbaars en Meerval voor. In Torreorgaz drinken we veel te koud (en veel te vlug) lekker citroenbier en een weinig daarna vinden we de plaats waarover het Baskische echtpaar ons een week geleden vertelde. En inderdaad; op de nestkasten aan de hoogspanningmasten zien wij overal Scharrelaars zitten en worden we, door een lokale gids die we toevallig ontmoeten gewezen op enkele zeer ver zittende Grote Trappen. Ik besluit me op deze laatste te concentreren en rij een wegje in die ons naar een boerderij brengt die midden in het trappengebied ligt. De boer komt ons gewillig te woord staan, en door Martine's kennis van de Spaanse taal is het ijs algauw gebroken. Een glas frisse cola wordt ons aangeboden en ik heb de toelating op zak om morgen met mijn wagen achter de tractor van de boer te  rijden in het trappen-eldorado. Dat beloofd! Laat vertrekken wij naar Cáceres waar wij, met veel geluk, midden in het centrum een goedkoop hotel vinden.  's Avonds genieten we op een terrasje van een heerlijke maaltijd en na het gebruikelijke flesje wijn zoeken we onze kamer op. Morgen is onze laatste dag en dromend van het trappenavontuur wat komen gaat, vatten we de slaap.


 

Dag 13, woensdag 3 mei 2006 / Cáceres - Sta Marta de Magasca - Trujillo - Cáceres

s' Morgens vroeg vlug naar dé plaats! Nog maar de landweg in en ik wordt al verwelkomd door een koppel Scharrelaars en een Kuifkoekoek. Deze laatste probeer ik té dicht te benaderen en zonder één foto poets hij de plaat. Vervolgens weer geen geluk als ik op minder dan 100 meter een hoogspanningsmast voorbij rij en vanop de top een .... juveniele Keizerarend zie vertrekken! Weer geen foto! Ik hou me wat bezig met de Scharrelaars en haast me vervolgens naar de Grote Trappen. Na een 4X4-ritje met mijn Peugeootje (uiterst traag) parkeer ik mij in Trappenland. De vogels zijn al gaan vliegen door de boer die vlak voor mij (met enkele minuten "voorsprong" een groep van zo'n 50 exemplaren verstoorde. Veel trekken de trappen zich daar niet van aan en op zo'n 500 meter herbeginnen ze weer hun paarspel, maar respecteren wel, voor de rest van de voormiddag, deze afstand. Na 3 uur wachten in de wagen moet ik terug en kom hen voorbij op z'n 250 meter. Dit is het moment om hetzelfde te doen als de boer (de hekkens moeten toch open en dicht) en de dieren te voet te benaderen. Bij het opvliegen van de groep Grote Trappen kan ik redelijke foto's maken en daarmee moet ik het stellen. Ik besluit nog eens via Sta Marta de Magasca richting Trujillo te rijden en langs deze weg zie ik, net als verleden week, weer veel Kleine Torenvalken en Grauwe Kiekendieven. Op het plaatsje waar we vroeger al een Kuifkoekoek zagen ontdek ik nu een paartje Griel, waarvan het vrouwtje even later haar nest opzoekt. Het doet wel een beetje vreemd aan deze steltloper onder de kurkeiken te zien foerageren (en nestelen). Een koppeltje Rode Patrijzen laat zich weer mooi fotograferen en, alhoewel het hier vol Spaanse Mussen en Roodkopklauwieren zit, kan ik er geen enkele platen! Op de terugweg naar Cáceres loopt een tweede Rode Patrijzen koppel langs de weg en trekt zich niets aan van mijn wagen. Onder het toeterend geraas van de vrachtwagens schiet ik een paar foto's tot het licht zo krap wordt dat ik er mijn flits moet bij gebruiken. 's Avonds verteld Martine me van haar fantastische (winkel)dag in Cáceres en samen zoeken wij het meest gerenomeerde restaurant op van deze middeleeuwse stad. We zien FC Barcelona kampioen spelen en een weinig later rijden enkele enthousiaste supporters toeterend door de stad. Onze laatste nacht in Extremadura


 

Dag 14, donderdag 4 mei 2006 / Casseres -  - Casseres (Extremadura) -  - Candeleda - Rio Tétar - Madrid.

Uitslapen!!! Wat kan dit zalig zijn. We vertrekken in de late voormiddag en besluiten om samen nog eens, op nauwelijks 10 km van Cassers, de superstek van de Scharrelaars te bezoeken. Uiteraard zijn ze weer van de partij, maar nu vinden we ook onze best fotografeerbare Kleine Trap. Nauwelijks 30 meter van onze rijdende schuilhut verwijderd komen twee Hoppen hun baltsgedrag showen op een muurtje. Het mannetje serveert al dansend een prachtige reuzenspin aan zijn vrouwtje, iets waar ik voorzeker geen succes mee zou hebben. Na een uurtje houden we het voor bekeken en besluiten te lunchen in Trujillo. Hier kan ik de voederende Kleine Torenvalken, (jongen zijn al enkele dagen uitgevlogen), op de daken in het centrum van het middeleeuws stadje nog eens goed bekijken. We nemen terug de snelweg en besluiten om een allerlaatste afslag te nemen op de plaats waar het 14 dagen geleden allemaal begon. Op de route naar Candeleda in de Sierra de Gredos herinneren we ons veel Roodkopklauwieren en we geven deze soort nog een laatste kans om voor de camera te komen. Martine neemt het stuur over en ik concentreer me op de vogels langs de weg. Een braakbalspuwende Bijeneter komt er mooi op én... het lukt met de klauwier! De Spaanse Mus wil echter niet meewerken, maar een mooie troostprijs is zijn neefje: de Rotsmus die ik plaat is meteen ook de enige waarneming van deze soort tijdens onze reis. Een pas overreden, zwaar gewonde Bijeneter ligt zieltogend op de baan, terwijl zijn partner treurend er bij komt zitten. Als ik dit wil vastleggen wacht Martine liever om dichter te rijden vanwege een andere, aankomende wagen. God! Voor onze ogen wordt ook het tweede exemplaar aangereden en mis ik misschien wel een wereldplaat! Door de trieste gebeurtenis zijn we een beetje van de kaart... Ik maak het eerste exemplaar af (rug gebroken) en we nemen beide dode vogels mee naar België. We kennen wel iemand die ze wil opzetten om te gebruiken voor didactische doeleinden. s' Avonds komen we aan in Madrid en vinden een goedkoop hotel vlak bij het vliegveld. In een plaatselijk restaurant eten we een steak met frieten (we kunnen niet meer wachten tot morgen) en omdat ik internetverbinding heb zend ik mijn eerste Blauwe Ekster foto op naar de BirdPix-site. 
 

 

Dag 15, vrijdag 5 mei 2006 /  Madrid - Zaventem - Diksmuide.

s'Nachts om vier uur opstaan, pakken en naar het vliegveld. Mijn God, die valiezen wegen zwaar! Wat heeft Martine allemaal gekocht? Na 3 (!) keer en evenveel verschillende "vliegveldgates" in een hels tempo, aan 140 km/u  bezocht te hebben stranden we waar we moeten zijn. Net op tijd om in te checken, maar niet meer om de wagen in te leveren. En beetje beduusd laten wij de sleutel achter op de desk van Hertz en hopen dat het allemaal goed komt. - Achteraf krijgen we hier nog een rekening voor: niet minder dan 550 € gaat nog van onze rekening af! Al bij al hebben we een voorspoedige vlucht en komen met mooi weer aan in Zaventem, waar Jelle ons opwacht. We hebben, naar het schijnt, niet veel gemist in België! Nu resten ons alleen nog mooie herinneringen (en dito foto's) aan  een Spanje zoals wij het nog nooit meemaakten: Groen en fris met de meest aangename temperaturen! Reizen naar Spanje gedurende deze tijd is een aanrader. Volgende keer doen we de Pyreneën, Monegros en Ebro-delta - Als ik dit aan Martine vertel, nog voor we thuis zijn, krijg ik een klap! Onverbeterlijk schijn ik te zijn...


Rudi Debruyne, 04.06.2006.

 

 

Coördinaten van de hotelletjes tijdens onze reis:

Sierra de Gredos: Hotel LUNA Alojamintos, Las Nievas 2,  Candeleda  tel +34-616 49 87 86  www.lunacandeleda.com : tweepersoonskamer (geen ontbijt) à 42 € / nacht.

Extremadura: Finca St. Marta, Pago de San Clemente, Trujillo  tel +34-927 31 92 03  www.fincasantamarta.com : tweepersoonskamer met ontbijt à 85 € / nacht.
Costa de la Luz - Guadalquivir: Hotel Playa, Paseo Costa de la Luz, 29, Chipiona  tel +34-956 37 27 69 www.hotelplaya.com : tweepersoonskamer met ontbijt à 73 € / nacht.
Coto Doñana - Nationaal park: Pension Christina, El Real, El Rocio
 tel +34-959 44 24 13 www.elrocio.com : tweepersoonskamer (ontbijt niet ingerekend) 36 € / nacht.
Extremadura: Hotel Los Naranjos, Alfonso IX, 12, Caceres tel +34-927 24 35 12 www.ayto-caceres.es/ciudad/cultura/naranjos.asp : tweepersoonskamer (geen ontbijt) à 43 € / nacht.

 

 

Boek voor een avondvullende voordracht met prachtige beelden over tal van interessante natuuronderwerpen

 

horizontal rule