Ierland 2006

Vorige Start Omhoog Volgende
 

Inleiding

Waarschijnlijk heb ik al meer dan 50 keer Ierland bezocht en  daardoor wordt ik door menigeen aanzien als een "kenner" van dit eiland. Maar wat is dat een "kenner"? Betekend het dat je geen kaart (of GPS) meer nodig hebt als je er vertoeft? Betekend het dat je de taal spreekt, of betekend het misschien dat je alsmaar heimwee ernaar voelt als je er niet bent....? Volgens mij begin je een land te kennen als je niet langer beschouwd wordt als een toerist maar als een vriend, en ja, ik ben dus een "grote kenner". Dit rapportje is een verslag van een korte reis naar EIRE na een jaar van afwezigheid. Door de ziekte en het overlijden van mijn vader gingen er 12 maanden overheen voor ik weer op Ierse bodem stond. Het was een blij weerzien, en deze keer was ik er met een ander hoofddoel. Fotograferen!

 

Vertrek op 17 februari met 

   Ik denk dat het al meer dan 10 jaar geleden is dat we nog eens de boot namen om het eiland te bezoeken, en ook deze keer kozen we het gemak; vliegen met RYANAIR is net de bus of trein nemen naar de Ardennen. Vanaf Charleroi is het nauwelijks anderhalf uur vliegen en dan stap je al rond in de luchthaven van Schannon. Ik denk niet dat we ooit meer betaalden dan 100 € voor onze heen/terug-vlucht en daarom is het niet alleen de snelste, maar ook de goedkoopste manier om Ierland te bereiken.  De avondvlucht verliep vlot en na het oppikken van de huurwagen (een klote-ding zo'n Fiatje - nooit meer) kwamen José en ik rond middernacht aan in Gort, waar we, zoals steeds verblijven bij onze vrienden Norma en Gery Slattery, die B&B verzorgen.

 

18 februari, dag één.

We zijn gekomen om te jagen...Althans José wel, maar ik ben het niet zeker... Sinds de fotografie de bovenhand haalt zit ik in een voortdurende tweestrijd of ik nog wel doorga met jagen. Zorgen zijn dat niet, ik doe (zeker op vakantie) gewoon waar ik het meeste zin in heb, en in deze vakantie is dat: vogels fotograferen. Zoals steeds begrijpt mijn oude boezemvriend mij perfect en volgt hij mij hierin volledig. Niet één scheef woord valt er gedurende de ganse vakantie en dat is waarschijnlijk wel omdat wij ons perfect kunnen inleven in elkaar zijn gedachtewereld... Het werd gisteravond laat (uren liggen babbelen) en na lekker uitgeslapen te hebben is het een blij weerzien met onze vrienden. Dit is vakantie; met het grandioze zicht uit de eetkamer genieten we van een lekker Iers ontbijt die Norma voor ons klaarmaakt. Heel wat vogeltjes komen op het voer af en we zien gedurig Vinken, Putters, Groenlingen, Sijzen, Koolmezen, Pimpels en natuurlijk de Ierse Zwarte Mees (een aparte ondersoort) op en aan vliegen.


       

Maar we moeten naar Galway, een stad aan de Westkust van Ierland en zo'n uurtje van Gort, waar onze geweren in de plaatselijke "fishing & shooting" store worden bewaard. Natuurlijk is Galway, en dan vooral Nemo's Pier, in gans vogelend Europa, gekend als hotspot voor het waarnemen van Amerikaanse meeuwen. En het was meteen raak! Twee Ringsnavelmeeuwen, een Grote Burgemeester en een Lachmeeuw toonden zich aan ons (door de buien door). We zijn niet alleen om deze zeldzame vogels te observeren; zo'n tiental Engelsen een enkele Ieren komen dagelijks de Amerikaanse meeuwen bestuderen. Van hen krijgen we nuttige tip's over de bijzonderste vogellocaties in de onmiddellijke omgeving.

                        

    

Door de files werden we op de terugweg opgehouden en waren we die avond wat laat op de jagersstek. Deze stek ligt in de achtertuin van onze vriend Barry. Hij is een (steenrijke) Ier die vroeger een pub uitbaatte in Londen, maar nu in dé mooiste cottage van Ierland bewoond. Telkens weer is het voor ons een genoegen om deze man zijn verhalen te horen en te genieten, bij zijn prachtige haard, van een "cup of tea". José zag die avond een vos en ik een roedeltje damherten, maar we besloten om niet te schieten, er kwamen immers nog meer dagen...

 

19 februari, dag twee.

's Morgens zijn we al vroeg uit de veren en terwijl José gaat jagen, verken ik de omgeving met de telelens. Ik heb geluk met het mooie weer maar dat is voor ons bijna "gewoon". De Ieren maken er zelfs grapjes over en zeggen telkens weer "Good weather, Rudi must be in the country!"  Rond de middag komen we weer samen en José had meer geluk dan ik, hij spotte in minder dan 2 minuten op één en dezelfde plaats een boommarter én een das, en dat ook al op minder dan 20 meter van bij hem vandaan! Hij wist het dan nog niet maar, maar als wij besloten om wegens het schitterende weer een ritje naar de kust te maken zouden wij ook nog een Hermelijntje zien, nee, ... Ik ken niemand anders die op één dag deze 3 roofdieren kon waarnemen! Na een toertje langs de kust werden we weer verrast door de lange tijd dat het rijden van het éne punt naar het andere inneemt in dit land. We denken totaal verkeerd, en weten nu, na zoveel jaren, dat de gemiddelde snelheid mét de wagen, nauwelijks boven de 40 km/h is. Je moet en wil immers alsmaar stoppen om iets moois te bekijken...De "Burren" is een eeuwenoud steen-landschap, erg gekend en enorm impressionant. Je waant je hier in de middeleeuwen en José verwachte vroeger telkens een mooie jonkvrouw op een groot, wit paard te ontmoeten, nu zegt hij alles thuis gevonden te hebben... Ik kon vandaag aardige foto's maken van o.a.  Roodborsttapuit en Bonte Kraai. s' Avonds besloot ik ook aan te zitten en ik kreeg een hinde met een smaldier voor mij, maar besloot ze met rust te laten... Vanavond bezoeken we Lily en Youri, onze Oekraïnse vrienden die in Gort wonen en werken. Het wordt een fijne, rustige avond (geen Wodka, zoals anders...) want morgen moeten zij weer werken. Een mengeling van Russische, Belgische en Ierse keuken / verhalen doet ons weer beseffen hoe klein, maar o-zo-afwisselend deze wereld is.

  


 

20 februari, dag drie.

Vandaag zijn we er weer vroeg bij en op één van zijn favoriete plaatsen heeft José een kalf gezien die hij eruit wil kiezen om te strekken. Nu kreeg hij geen kans maar vanavond hoopt hij zijn slag te slaan. We blijven wat in de omgeving en besluiten Cool Park in Gort te bezoeken. Het is een prachtig natuurpark maar voor vogels is het een tegenvaller. Trouwens, nogal wat Ieren besluiten ook, op deze weeral schitterende dag, hun zondagstoertje mét hun familie in het park te wandelen en dat is niet bepaald ten gunste van van onze waarnemingen. Na een lange tocht (wat is die lens toch zwaar!) en een bezoekje aan Lough Cutra, ons vroeger viswater, besluiten we vanavond vroeg naar het jachtrevier te gaan. Ook vanavond heeft José geen geluk en komt zonder buit weer thuis. Maar klagen doen we niet, we hebben vandaag weer een uitzonderlijk mooie dag beleefd en konden hier reeds proeven van het voorjaar. Als we dan nog vanuit het thuisfront horen dat het weer in België één hoop ellende is, kunnen we een klein beetje leedvermaak niet onderdrukken.

   


 

21 februari, dag vier.

Wat langer slapen zit er niet in. Een mooie wandeling levert een jonge bok (pricket), een hinde én een kalf op, en twee ervan laten zich goed fotograferen. Ik ben er heel erg blij mee en wordt gewaar dat het me evenveel voldoening heeft dan vroeger.  Het zonnetje doet ons zin krijgen om nog eens langs de oceaan te rijden om de Parelduikers en de IJsduikers te bekijken. Een Torenvalk laat zich makkelijk fotograferen en in Kinvara volgen we een Wulp die een eindje bezig blijft om een krab binnen te krijgen. José bevestigd die avond en strekt "zijn" kalf. We hangen het op in O'Reily zijn schuur en besluiten het morgen te villen en te versnijden. José neemt één bil en één filét mee naar huis, ik heb met één filét genoeg en over de rest ontfermt de boer zich. Bij de oude O' Reily moeten we weer zijn illegaal gestookte Whiskey proeven en net zoals elk jaar schenkt hij ze in grote limonadeglazen. Nee daar raak je niet vlug weg... Nu er vlees voor de "pot" is besluit ik niet meer uit te kijken om ook nog een hert te strekken en berg mijn geweer op. Het is vanavond alweer de laatste avond en met een paar flessen wijn en een uitstekende maaltijd (hertenvlees natuurlijk!) vieren we dit. Gery haalt zijn fluitje (Tin whistle) en drum (Bodrum) boven, en wij schuiven aan bij het haardvuur... Willen we hier wel weg?

    
 

 

22 februari, dag vijf (laatste dag).

Onze vlucht is vanavond, maar onze spullen moeten weer in de kast, dus we pakken 's morgens meteen ons gerief en nemen afscheid van onze vrienden. Terwijl José zijn hert versnijdt, fotografeer ik nog wat in de omgeving en na een laatste drink bij O'Reily's vertrekken we richting Galway. Ik wil zeker nog een paar uur besteden om de meeuwen beter te fotograferen (met dit mooie licht) én de Forsters Stern staat natuurlijk ook nog op het programma. Het lukt niet echt goed, de Lachmeeuw is wel op post maar zelfs twee Ierse broden kunnen hem niet bewegen om van zijn paal te komen. En van de Forsters geen spoor! Tot ik een tip krijg van een Ierse vogelaar dat de stern zo'n kilometertje verder zit, met de wagen onbereikbaar... en intussen is het 15.45' en we hadden afgesproken om ten laatste om 16.00 te vertrekken... een vliegtuig wacht niet... OK, José zorgt dat de wagen zo dicht mogelijk klaar staat en ik zet het op een lopen richting Forsters. Na 10 minuten vind ik hem, neem in snel tempo enkele foto's (ook van een Grote Stern) en loop richting wagen. Om 16.15' verlaten we Galway en terwijl ik de resultaten bekijk op mijn cameraschermpje rijden richting we richting Shannon. Op het nippertje!  Voor we het vliegtuig betreden staan de foto's al op de laptop, en ... ik ben er best tevreden mee! Wat een vakantie weer... Na een behouden vlucht komen we aan in Charleroi waar Martine ons staat op te wachten. Home sweet home, maar... niet voor lang!

 

Rudi Debruyne, 18.03.2006.

Boek voor een avondvullende voordracht met prachtige beelden over tal van interessante natuuronderwerpen


 

horizontal rule