Vorige Start Omhoog Volgende


Vissers  -  Fisherman (1)

.

horizontal rule

Guy Wille

Lough Cutra, 28.05.2004

 


Vissers  -  Fisherman (2)

.

horizontal rule

Kim De Poorter

Essex (GB), 29.05.2013

 

In memoriam: Stef CATTEEUW (1958-2009)

Vandaag is één van mijn beste vrienden niet meer.  Stefaan Catteeuw en ik kenden elkaar zo'n 35 jaar. We zagen elkaar voor het eerst op "De Blankaart" waar  we elkaar "vonden" en onze eigenzinnige karakters vorm kregen. We jaagden samen op hetzelfde schoon en keken naar dezelfde vogels. We visten op dezelfde snoeken en aten samen onze, bij nacht en ontij, gepeurde paling. Toen we na een ringsessie in Guy zijn nieuwe café samen naar de meeuwen zaten te stinken kregen we er een maat bij. Samen deelden Guy en Stef nog een passie waar de meeste hem van kenden: muziek zou zijn levenswandel bepalen. Hij was een uitzonderlijk talent, een gitaarvirtuoos die met zijn riff's ook hier weer een unieke weg bewandelde waar iedereen hem voor bewonderde. Stef was één brok energie, vaak vol van onderkoelde, zelfs opgekropte emoties. Hij was het zelden eens met de wereld, bewandelde zijn eigen, unieke weg en stootte daarbij vele keren zowel zijn eigen hoofd als tegen dat van anderen. Maar bovenal was Stef, mijn vriend. De laatste jaren hadden Stef en ik minder contact met elkaar. Toch wisten we elkaar te vinden in de laatste, moeilijke, turbulente jaren. Relatieproblemen langs beide kanten deden ons beseffen dat we elkaar nodig hadden op de allermoeilijkste momenten. Onverbloemd zegden we waar het bij elkaar schortte. Maar terwijl ik weer mijn weg vond kwam Stef helaas in een neerwaartse spiraal terecht waardoor hij het nog moeilijker kreeg. Toen Guy mij het bericht van zijn overlijden telefoneerde was hij metersnoeken aan het vangen op een Nederlandse stek die Stef gevonden had. Ik was een uiterst zeldzame Gestreepte Strandloper aan het fotograferen in zijn geliefde Westhoek. Guy en ik botsten beiden, op deze bijzondere dag, op de zo tegenstrijdige gevoelens van geluk en verdriet. Het verlies van onze "moat" en ter zelfde tijd de passie bedrijven die ons samenbracht. Vogels en vissen ...  

 

 

         Stef was Rock and Roll, Stef is ook zo heengegaan, in
zijn geliefde kroeg draaide iets of iemand voor hem  het licht uit. Hij heeft niet geleden maar dat is een zeer schrale troost...Wij gaan nog niet mee Stef, wij blijven nog even leven!
      Diksmuide - augustus 2009

 

Kort na het overlijden van Stef kwamen Guy en ik samen. Het verdriet en het gemis waren bijna tastbaar. In een opwelling greep ik naar mijn camera. Zonder besef van instellingen, zonder poseren, zonder "in scene" zetten, maakte ik deze foto. Deze foto toont het gemis, de lege plek en glazen, het immense verdriet na het verlies van één van de meest bijzondere mensen uit ons leven. Ik schreef enkele dagen later onderstaand gedicht.

 

Achterblijven
 

 Zijn glimlach als wij schaterlachen, Zijn Stuyvesant tussen supersnelle vingers.

Zijn onaangekondigde, verrassende verschijning, Je ergernis over zijn te laat komen.

Je bewondering om zijn talent en Je bekommernis om hem op die barkruk.

 Dat zijn we allemaal verloren.
 

 Een leeg glas, het zwarte gat.

Jou trieste blik, mijn vriend.
 

 Ik hield van hem en hou van jou.

Laten we samen vissen, samen reizen…!

 

 

horizontal rule