Turkije  2006         

                                                                      
Vorige Start Omhoog Volgende

Dit verslag in verhaalvorm vertelt over een dag tijdens mijn reis naar de Turkse Rivièra. Deze vakantie stond in het teken van de vogelfotografie maar door het toevallig kennismaken met een Turkse jager werd ik uitgenodigd om een jachtdag op Kwartels mee te maken. Ikzelf heb niet gejaagd, dit verhaal is enkel een verslag over een zeer bijzondere en prachtige dag.

 

EEN DAG OP KWARTELJACHT IN TURKIJE

Schat…., nemen we nog een snoepreisje zo even voor het jachtseizoen? Een lepe vraag, maar mijn vrouw weet ook wel dat ik telkens een extra rugzak meedoe met zo’n 20 kg fotografie-spullen… Het werd deze keer een last-minute naar Turkije. De recente aanslagen in sommige toeristische centra zorgden ervoor dat de vliegreis mét hotel goedkoper uitkwam dan de vliegtickets afzonderlijk te kopen. Er werd gekozen voor Alanya, een prachtige oude stad waar volgens de legenden de Egyptische Cleopatra samen met Julius Caesar ooit naakt in de Middellandse zee zwommen. De bedoeling van deze reis was foto’s te nemen van bij ons zeldzame vogels die daar veel algemener zijn en dat nog in een beetje flets maar interessant juveniel kleed.

 Alanya… Vol grote, blonde Zweden en luidruchtige Nederlanders… Neen, geen oord voor ons, dus ’s anderdaags werd het al een huurwagen, lieten we het (betaald!) hotel voor wat het was en vertrokken we in oostelijke richting.

We kenden de route (in de vorige eeuw waren we daar ook al eens) maar verbaasden ons weer over het prachtige landschap. Opletten echter is de boodschap, de “snake-route” is uiterst gevaarlijk, met tegenliggers die zich in Engeland wanen en naast je vaak een afgrond van een paar honderd meter! 250 km rijden in 5 uur is een kunststukje…

Doelbestemming is de Göksu Delta, een monding van de gelijknamige rivier vlak bij het stadje Taşucu. Het is een verademing om na een vermoeiende rit te kunnen laveren tussen enkel maar Turkse toeristen en hier en daar een paar Engelsen (van hieruit vertrekt dagelijks de ferry naar Cyprus). Een leuk pensionnetje (kraakproper, zeldzaam in Turkije) met zicht op zee en een heel vriendelijke rondborstige Turkse dame doen ons besluiten om hier minstens een paar dagen te blijven. De vrouw des huizes verwijst ons naar een plaatselijk restaurant en dat blijkt een voltreffer te zijn. We zijn een beetje laat en Ersoy, de eigenaar van het eethuis “DENIZKIZI” zit zelf al aan tafel. Maar…. Die vogels op zijn bord… wat zijn dat? Ik besluit nog even te wachten en bestel allerlei lekkers uit de Meditairanè. Na een verrukkelijke zeebaars met een heerlijke Turkse salade en het plaatselijke lekker pide-brood achter de kiezen te hebben, kan ik het niet laten… De man blijkt goed Engels te praten en mijn vermoeden bleek juist te zijn. Hij had zopas een half dozijn kwartels hun laatste eer bewezen, en of het hem gesmaakt had! Na een hartelijke kennismaking en wat heen en weer gepraat vraag ik of het mogelijk is dat ook wij de volgende dag van zo’n koningsmaal zouden kunnen genieten? No problem Rudi….!  Ersoy Erdal (waar kennen we die achternaam toch van??) is een natuurkenner en jager. Hij nodigt mij uit om mij ‘s anderdaags te gidsen in de Delta en mij de plaatsen te wijzen waar ik “zeker” de Zwarte Frankolijn kan waarnemen (een zeldzame hoenderachtige vogel, hier aan de westgrens van zijn verspreidingsgebied). En inderdaad… op de juiste plaats en het juiste uur – bij het invallen van de duisternis – kunnen wij twee Frankolijns op korte afstand waarnemen! Verrukt van de mooie dag en vol verwachting spoedden wij ons naar “huis” en na een verkwikkende douche schuiven wij bij Ersoy ’s avonds aan voor een dozijntje kwartels op de grill. Het moet gezegd: heerlijke maaltijd! Ersoy is niet van ons rond te slaan en hij wil mij morgen mee op kwarteljacht. Vandaag organiseerde hij dat zijn beste vrienden morgen ook van de partij zijn en ik moet het niet wagen om “neen” te zeggen…..

Ik sputter nog wel een beetje tegen (verzekering, moeilijkheden bij een eventueel ongeval, ..) maar… Ik MOET mee!  We vinden een compromis dat ik hen zal vergezellen om enkel foto’s te nemen en op die manier een reportage te maken van zo’n “kwarteljacht”. Na een paar flessen (heerlijke Turkse) witte wijn rollen we in bed om ’s morgens gewekt te worden om 5 uur! Na het ophalen van de vrienden rijden we meer dan een uur – de zonopkomst over de Middellandse zee is onnoemelijk prachtig! – om een dal tussen het Taurusgebergte te bereiken. Als chauffeur moet ik even halt houden. Er wordt één geweer uit de koffer gehaald en mijn nieuwe vriend zet die tussen zijn benen met de woorden: “ready for action!” Ik rij een beetje verder tot iemand op de achterbank “stop!!” roept. Het is nauwelijks klaar, en ik geloof het nog steeds niet maar die man ziet, vanuit de auto, een kwartel lopen…!!!! We stappen uit, intussen is het geweer van Ersoy geladen en wijst de “spieder” de kwartel aan. Wij zien niets…. De man moet een beetje lachen en maand Ersoy aan om zich klaar te houden. Hij neemt een aardkluit en werpt nog geen 10 meter verder bijna op de kop van een verdoken kwartel!!! Nee maar… De vogel vliegt weg en wordt zon 15 meter verder doodgeschoten. Zo, de eerste is binnen….!  Stomverbaasd vraag ik hoe het mogelijk is dat onze “spieder” zo’n goed gecamoufleerde vogel kan spotten, maar Ersoy legt uit dat zijn vriend de locale specialist is, misschien wel de enige in Turkije die dit kan… Intussen is onze vriend niet aan zijn proefstuk toe en heeft hij alweer (deze keer al lopend) een kwartel in dekking zien gaan. Weerom wordt deze geschoten en het valt me op hoe makkelijker het is om kwartels te strekken in vergelijking met patrijzen. Gelukkig wordt even later de auto geparkeerd  (ik dacht eerst, is dat de manier van jagen???) en wordt er voor de voet verder gejaagd. Een lokale jager/boer komt ons vervoegen en zijn hond blijkt een weinig later, van grote waarde te zijn tijdens deze kwarteljacht. Onze “spieder” vind terug een kwartel en tot mijn verwondering blijft die in dekking tot ik enkele foto’s heb gemaakt.

 

Een beetje ongestructureerd wordt er voor de voet gejaagd en her en der vallen er schoten. Intussen klimt de zon boven de bergen en in een verrukkelijk landschap overvalt mij het gevoel van totale vrijheid en geluk. Met mijn nieuwe vrienden eet ik wilde braambessen, zoek ik naar gevallen wild, roep ik in het West-Vlaams “Doaarrr, verdomme, doarr vliegt er enen!” Er wordt gelachen, er wordt met ernst en geconcentreerd gejaagd en bovenal, er wordt genoten van moeder natuur. Het beetje wroeging dat ik had bij de aanvang van deze jachtpartij, omwille van de zeldzaamheid van deze vogels in Vlaanderen, ebt langzaam weg. Hier is de jacht op deze massaal voorkomende vogels een zeer oude traditie. Wie zijn wij om een oordeel te vellen over een volksgebruik in een ver vreemd land, die al van in den beginne plaatsvindt? Na zo’n twee uurtjes jagen zie ik de heren onder een grote den verzamelen en tot mijn verbazing schieten ze als gekken in die prachtige boom. Cowboys toch?? Nee hoor, de droge takken met verse dennennaalden dienen algauw voor een knetterend vuurtje en iedereen (behalve ik) kwijt zich van zijn taak. Er wordt geplukt, vogeltjes worden schoongemaakt, als uit het niets komt een herderin ons vers brood brengen, en tenslotte wordt de Raki bovengehaald… Ik beleef een van de mooiste morgens mét ontbijt uit mijn leven! Wat een vakantie! En wat is het toch altijd dankbaar als je zonder vooroordelen, zonder discriminatie, en zonder enige vorm van rassennijd je medemens kunt appreciëren voor wat hij is wat hij doet. Men zegt wel eens: Rudi heeft altijd geluk, maar volgens mij is het dat niet. Volgens mij is respect voor mijn medemens, eerlijke verwondering en gezonde nieuwsgierigheid dé basis voor het krijgen van nieuwe vrienden én het slagen van een vakantie. …

Na een heerlijke maaltijd (verwonderlijk hoe Raki beter bij vlees smaakt dan een – speciaal voor mij meegebrachte – fles rode wijn), rijden we zingend, lachend door de bergpassen en stoppen hier en daar om wilde vijgen te plukken. God! Wat een land wat een volk!
Terug in stad gooi ik mijn nieuwe vrienden eruit en rij ik naar mijn pension voor een verkwikkende douche. Ons middagmaal nuttigen we weer bij mijn nieuwe vriend (hij staat al weer paraat, als echte gastheer voor zijn klanten, en na een voortreffelijke (voor mij lichte) salade - welke we nota bene absoluut niet mogen betalen), nemen we afscheid. Hier komen we terug, zeker weten!
Moet ik U nog vertellen, na een lange terugrit naar Alanya,  dat onze laatste avond tussen de luidruchtige toeristen en de lokale sjacheraars (een Rolex voor 20€) ons vlug naar huis doet verlangen?  

     

Kwartels zijn de kleinste hoederachtigen van het Palearctisch gebied. Het zijn vogels van 16 tot 18 cm. Die broeden in landbouwgebieden met voorkeur voor graanakkers. Het zijn langeafstandstrekkers die ’s nachts trekken en overwinteren in Afrika. Ze nestelen op de grond en leggen tot 13 eieren. Mannetjes hebben een typische roep “kwik-me-dit” die tot zo’n acht keer vlak na elkaar wordt herhaald. Het verenkleed lijkt écht goed op dat van een half-was fazantje, geelbruin met donkerbruine strepen op de rug en de flanken. Het mannetje heeft zwart op de keel (bij vrouwtjes is de keel altijd ongetekend en vuil-wit). De vlucht is rechtlijnig waarbij de spitse vleugels opvallen. Kwartels vallen al vlug weer in dekking.

Rudi Debruyne, 6 oktober 2006

 

MEER (NIET VOGEL)FOTO'S VAN DEZE TURKIJE-REIS HIERONDER.

.

horizontal rule

Zonsondergang in de Göksu Delta

 

Boek voor een avondvullende voordracht met prachtige beelden over tal van interessante natuuronderwerpen

 

horizontal rule